baby Featured

De 8 valkuilen bij het verzinnen van een babynaam

Het lijkt zo leuk, een naam verzinnen voor je baby. Maar in de praktijk is dat vaak lastig. Niet alleen moet je het er samen over eens zijn (wat nogal eens tot echtelijke ruzies leidt), het moet ook nog een naam zijn waar je kind niet mee gepest kan worden, die niet vloekt bij je achternaam en die niet onverhoopt rare initialen oplevert (ik ken bijvoorbeeld iemand die de voorletters S.A. heeft en van achteren ‘Tan’ heet. Tja…). Er is dus veel om op te letten bij het kiezen van een babynaam! Me-to-We zet een paar valkuilen op een rijtje:

  1. De afkortingenval.

    Mensen gáán de naam van je kind namelijk afkorten. Hoe dan ook. Ook al doe je het zelf niet, die naam gaat verbasterd worden. En dan kun je maar beter zorgen dat je kind met een bijnaam komt te zitten waar je niet iedere keer als hem hoort van ineen krimpt. Ik had bedacht dat we de naam van onze dochter op een bepaalde manier zouden gaan afkorten. Het kan echter op twee gangbare manieren, waarvan ik er eentje absoluut niet leuk vond. Je raadt ’t al: die is het dus geworden. Ik kon het niet tegenhouden, het kind was nog geen uur oud, of ze stond bij iedereen al te boek onder juist díe afkorting. Inmiddels gebruik ik hem zelf ook. Maar soms vind ik het nog steeds jammer.

  2. Het pestprobleem.

    Misschien wel het lastigste issue. Kinderen zijn namelijk enorm inventief en vinden dus voor vrijwel iedere naam een manier om iemand ermee te pesten. Neem mijn eigen naam: Vala. Niet echt gangbaar, dus wat kun je daar nou mee? Toch werd ik maandenlang op school verwelkomd door de tune van ‘Vara’s Kindermenu’, het programma dat in mijn jeugd op televisie was. Niet heel erg, maar op een gegeven moment gaat het toch irriteren. Daarnaast noemde mijn eigen opa me standaard ‘Lava’, omdat hij het maar een idiote naam vond. Vind je een naam prachtig, maar rijmt er bijvoorbeeld iets vervelends op, of kun je hem op een onfortuinlijke manier verbasteren? Slaap er dan toch nog maar een nachtje over.

  3. Het achternamenprobleem.

    Mijn vriend heeft een, op zijn zachtst gezegd, nogal aparte achternaam. Als ik mensen vertel hoe hij heet, volgt er standaard eerst een lachsalvo, gevolgd door één of andere ‘hilarische’ grap (die iederéén maakt en dus na zo’n zes keer toch wat minder hilarisch wordt). Ik heb nog het idee gepitcht om onze baby van mijn achternaam te voorzien, maar dat was hem toch een brug te ver. Maar nu hebben we dus een onmogelijke taak, want eigenlijk staan alle namen vrij debiel bij zijn achternaam. Het is dus zaak om in ieder geval iets te kiezen wat niet al te exotisch, of buitenissig is, want anders is het net alsof ik soort circusartiest gebaard heb. Zo hoorde ik eens van een tweeling die Ronald en Donald heette (op zich al twijfelachtig wat mij betreft), maar ook nog eens de welluidende achternaam ‘Duk’ droegen. En had mijn ex-Manlief een collega die zijn zoon Wester noemde, terwijl hij Storm van zijn achternaam heette. Eh…ik zou zeggen: doe maar niet.

  4. Het initialenissue.

    Zoals ik hierboven al even aanhaalde: let er goed op wat er op de post van je kind komt te staan. Nathalie Simone Bekker klinkt misschien leuk, maar vervolgens krijg je dus ‘N.S.B.’. En ik denk ook niet dat Samuël Martin Kelder heel blij zal zijn met brieven gericht aan de heer ‘S.M. Kelder’.

  5. De populariteit.

    Misschien maakt het je niet uit dat je dochter met nog vijf andere Sophie’s in de klas komt te zitten. Op zich is het natuurlijk ook geen ramp om een top-10 naam te kiezen. Als je die nou gewoon mooi vindt, wat maakt het dan eigenlijk uit? Toch kun je er misschien beter nog heel eventjes over nadenken. Ik had vroeger vijf Davids in de klas. Dat was nog best lastig. Uiteindelijk hebben er drie een andere naam aangenomen, omdat ze er gek van werden dat er steeds verwarring was over wie er nou bedoeld werd. Tja, dat heb je met een naam als Vala dan weer niet.

  6. De originaliteit.

    Out of the box denken is leuk, maar je kunt het ook overdrijven. Voor een kind is het niet lollig om altijd zijn/haar naam drie keer te moeten herhalen en/of te spellen, omdat de ouders het geinig vonden om zelf een fantasienaam te verzinnen, of een alternatieve draai aan een bestaande naam te geven. Ik had op de basisschool een meisje in de klas dat Precious heette. Voor ik door had dat ‘Presjes’ dus niet de juiste spelling was, zat ik wel zo ongeveer in groep 8. En een vriendin van mij die op de kraamafdeling van een ziekenhuis werkt vertelde laatst over de geboorte van ‘Shivensjely’ (vernoemd naar het modehuis Givenchy). Die ligt dus d’r leven lang in de clinch met gemeente,- en andere officiële instellingen.

  7. Ongewenste ‘vernoemingen’.

    Je kunt een naam prachtig vinden, maar wat als de grootste pornoster ter wereld ook zo blijkt te heten? Of er ergens een dictator dood en verderf zaait die net zo heet als jij je kind hebt genoemd? Denk bijvoorbeeld aan de meisjesnaam Isis. Op zich niks mis mee, toch? Maar ja, is dat heden ten dage nog een goed idee? Of Joran, zou jij je zoontje nu nog zo noemen? Misschien beter toch nog maar een duik in de namengids nemen dan.

  8. Onfortuinlijke betekenissen.

    Ik heb een kennis die haar zoon een naam gaf die ‘oorlog’ betekent. Tja, ik weet niet, maar ik had de naam om die reden dus toch maar niet gekozen. Niet dat er veel mensen zijn die de betekenis van een naam gaan opzoeken, maar ik zou het toch prettig vinden als mijn kind met een naam door het leven gaat die iets betekent waar ik achter sta, of op z’n minst blij van wordt. Zo klinkt de naam Dieudonnée heel mooi, maar als je niet in God gelooft, slaat het toch de plank een beetje mis.

Kortom: een naam kiezen voor je kind, het is geen kattenpis. En uiteindelijk moet je natuurlijk gewoon gaan voor wat jij het allermooist vindt. Maar er een klein beetje een studie van maken, dat kan misschien geen kwaad. Je kind is je er later waarschijnlijk dankbaar voor als je naam kiest waar hij zonder kleerscheuren zijn schooltijd mee door komt. Ik denk dat S.A. Tan en S.M. Kelder dat volmondig kunnen beamen.

Me-to-We is een online magazine over het ouderschap, maar dan over hoe het écht is. Met gegarandeerd rommelige huizen, boze peuters, kinderen die niets lusten en ouders die alles kunnen op heel weinig slaap! Alles wat ook jij dagelijks (hebt) mee(ge)maakt, lees je op Me-to-We.

geen reacties

laat hier je reactie achter!